Klasyczna architektura zdecentralizowana w motoryzacji składa się z maksymalnie 100 sterownik, przy czym każdemu z nich przypisana jest określona funkcja: sterowanie silnikiem, poduszka powietrzna, ABS / ESP, regulacja foteli, klimatyzacja i wiele innych. Każdy sterownik działa niezależnie i komunikuje się z innymi sterownikami za pośrednictwem bramek.  

W ciągu ostatnich dziesięcioleci architektura zdecentralizowana ulegała stopniowemu rozrostowi – każda nowa funkcja wiązała się z dodaniem kolejnego sterownik. Obecnie jednak osiąga ona swoje granice: rosnąca liczba funkcji znacznie zwiększa nakłady związane z instalacją i okablowaniem wewnątrz pojazdu.

W architekturze domenowej sterownik są grupowane w różne obszary funkcjonalne. Każda domena odpowiada za określony obszar pojazdu, taki jak na przykład układ napędowy, system informacyjno-rozrywkowy lub bezpieczeństwo. Nadrzędne sterowanie domeną realizowane jest przez niezależny komputer o wysokiej wydajności (HPC). Koordynuje on pracę sterowników w ramach swojej domeny. W przypadku obszaru funkcjonalnego bezpieczeństwa byłyby to na przykład sterowniki systemów wspomagania kierowcy, ABS/ESP oraz układów kierowniczych.

W porównaniu z architekturą zdecentralizowaną mniejsza liczba zainstalowanych sterowników zmniejsza nakłady związane z okablowaniem i instalacją. Architektura domenowa może zatem skutecznie przyczynić się do redukcji kosztów i masy w porównaniu z architekturą zdecentralizowaną. Ponadto dodatkowe funkcje można z łatwością zintegrować w późniejszym czasie.

W przypadku architektury strefowej (architektura strefowa) strukturyzacja nie odbywa się w oparciu o domeny, lecz według lokalnych stref. W ten sposób, na przykład, w obrębie jednej strefy w pojeździe skupia się kilka funkcji. W związku z tym funkcje takie jak napęd i system informacyjno-rozrywkowy mogą być z powodzeniem połączone i przetwarzane w jednym kontrolerze strefowym (sterownik strefowy). Nadrzędne sterowanie różnymi sterownikami strefowymi odbywa się za pośrednictwem centralnego komputera HPC. Zaleta jest oczywista: redukcja liczby sterowników oraz ich okablowania nawet o 50 procent.

Wynikające z tego wymagania wobec HPC są ogromne: przede wszystkim przetwarzanie danych obrazowych w sektorze infotainmentu lub w systemach kamer do jazdy autonomicznej wymaga bezpiecznego, szybkiego przesyłu danych przy krótkich opóźnieniach. Jednocześnie pod żadnym pozorem nie może dojść do awarii transmisji sygnału – jej niezawodność musi być zapewniona przez cały czas.  

Wysoka wydajność, szybki, a przede wszystkim niezawodny transfer danych – niekiedy w niekorzystnych warunkach środowiskowych – to zatem wymagania, które muszą spełniać zastosowane złącze.