Klasyczna architektura zdecentralizowana w motoryzacji składa się z maksymalnie 100 sterownik, przy czym każdemu z nich przypisana jest określona funkcja: sterowanie silnikiem, poduszka powietrzna, ABS / ESP, regulacja foteli, klimatyzacja… Każdy sterownik działa samodzielnie i komunikuje się z innymi sterownikami za pośrednictwem bramek.  
W ciągu ostatnich dziesięcioleci architektura zdecentralizowana ulegała stopniowemu rozbudowywaniu – każda nowa funkcja wiązała się z dodaniem kolejnego sterownik. Obecnie jednak osiąga ona swoje granice: rosnąca liczba funkcji znacznie zwiększa nakłady związane z instalacją i okablowaniem wewnątrz pojazdu.
W architekturze domenowej sterownik są grupowane w różne obszary funkcjonalne. Każda domena odpowiada za określony obszar pojazdu, taki jak na przykład układ napędowy, system informacyjno-rozrywkowy lub bezpieczeństwo. Nadrzędne sterowanie daną domeną realizowane jest przez niezależny komputer o wysokiej wydajności (HPC). Koordynuje on pracę sterowników w ramach swojej domeny. W przypadku obszaru funkcjonalnego bezpieczeństwa byłyby to na przykład sterowniki systemów wspomagania kierowcy, ABS/ESP oraz układów kierowniczych.
W porównaniu z architekturą zdecentralizowaną mniejsza liczba zainstalowanych sterowników zmniejsza nakłady związane z okablowaniem i instalacją. Architektura domenowa może zatem skutecznie przyczynić się do redukcji kosztów i masy w porównaniu z architekturą zdecentralizowaną. Ponadto dodatkowe funkcje można z łatwością zintegrować w późniejszym czasie.
W przypadku architektury strefowej (architektura strefowa) strukturyzacja nie odbywa się w oparciu o domeny, lecz według lokalnych stref. W ten sposób, na przykład, w obrębie jednej strefy w pojeździe skupia się kilka funkcji. W związku z tym funkcje takie jak napęd i system informacyjno-rozrywkowy mogą być z powodzeniem połączone i przetwarzane w jednym kontrolerze strefowym (sterownik strefowy). Nadrzędne sterowanie różnymi sterownikami strefowymi odbywa się za pośrednictwem centralnego komputera HPC. Zaleta jest oczywista: redukcja liczby sterowników oraz ich okablowania nawet o 50 procent.

Wynikające z tego wymagania wobec HPC są ogromne: przede wszystkim przetwarzanie danych obrazowych w sektorze infotainmentu lub w systemach kamer do jazdy autonomicznej wymaga bezpiecznego, szybkiego przesyłu danych przy krótkich opóźnieniach. Jednocześnie pod żadnym pozorem nie może dojść do awarii transmisji sygnału – jej niezawodność musi być zapewniona przez cały czas.  

Wysoka wydajność, szybki, a przede wszystkim niezawodny transfer danych – niekiedy w niekorzystnych warunkach środowiskowych – to zatem wymagania, które muszą spełniać zastosowane złącze.

„Czytelność” sygnału można zilustrować za pomocą tzw. wykresu oczkowego. Wskazuje on, czy przekazany sygnał można jednoznacznie przypisać w odbiorniku do stanów cyfrowych 1 lub 0.

W tym celu sygnał przechodzi przez zdefiniowaną trasę transmisji, gdzie jest rejestrowany przez oscyloskop, nakładany i wyświetlany. W ten sposób można przedstawić wszystkie możliwe przebiegi sygnału „jeden nad drugim”. Teoretycznie przejścia między stanami logicznymi są nieskończenie strome, a linie sygnału przebiegają dokładnie jedna nad drugą. Z powodu zewnętrznych czynników zakłócających oraz wewnętrznych zaburzeń par sygnałowych narastanie sygnału ulega spłaszczeniu, a amplituda ulega zmianie. Powstaje w ten sposób charakterystyczny kształt oka, od którego pochodzi nazwa diagramu.

Ponieważ sygnały o dużej prędkości są szczególnie podatne na zakłócenia elektromagnetyczne, wymagają one specjalnej ochrony sygnału. Złącze (złącze) może w tym przypadku pełnić rolę zarówno źródła zakłóceń, jak i ich pochłaniacza. Z tego powodu zaleca się ochronę sygnału za pomocą blachy ekranującej (blacha ekranująca), aby zabezpieczyć wrażliwe sygnały przed wpływem czynników zewnętrznych.
Z rysunku 4 wynika, że nawet niewielki impuls elektryczny może zafałszować sygnał użytkowy. Odbiornik nie jest w stanie jednoznacznie zinterpretować stanów cyfrowych sygnału HDMI już po krótkim impulsie typu burst o napięciu 0,5 kV, podczas gdy transmisja sygnału w ekranowanym złączu pozostaje stabilna nawet przy napięciu 4,4 kV.

Jednak nie tylko zakłócenia elektromagnetyczne zagrażają transmisji sygnałów o dużej prędkości. Szczególnie w zastosowaniach motoryzacyjnych złącza (złącze) są wielokrotnie narażone na ekstremalne warunki środowiskowe, takie jak wibracje i wstrząsy. Aby transmisja sygnału przebiegała bez zakłóceń nawet w trudnych warunkach, złącze musi być wyjątkowo wytrzymałe. Decydującą rolę odgrywają tu przede wszystkim konstrukcja styków, system styków oraz technika połączeń (technika połączeniowa).